મુખ્ય પૃષ્ઠ

Leave a comment


           

                     લોકગીતો

Advertisements

Leave a comment


RMS

reco0022.jpg

Leave a comment


આદર્શ વિધાર્થી

Leave a comment


આજે દિન પ્રતિદિન સમાજમાં અને લોકોના માનસમા એક એવી માન્તા  પ્રસરી રહી છે

કે આજનો કોલેજીયન પ્રગતિ કરતા પતનના અંધકાર  તરફ વધુ  ધકેલાતો હોય એવુ લાગ્યા કરેછે

ખરેખર  એવુ નથી છતા પણ એક આદર્શ વિધાર્થી એ આવી માન્તાઓ સમાજ  માનસમાંથી

સંપૂણ દુર થાય એવા તમામ પ્રયાત્નો કરવા જોઇએ

આપણે ભણીએ એટલે બધુજ એમા આવી જાય એવુ નથી

શિક્ષણ ની સાથેસાથે જીવન ઘડતર,ચિંતન અને રચનાત્મક વિચારોનો અભિગમ કેળવાય તો જ જ્ઞાન નો અર્થ સાર્થક થયો ગણાય સદગુણો અને શીલ વગરનો વિધાર્થી કદાચ કલાસમાં ફસ્ટ

આવે તો પણ એ શુન્ય જ છે.

આજનો યુવાન કેમ્પસ,કેન્ટીંગ અને મોજ શોખમાં પોતાનો સમય અને પિતાના પૈસા  વેડફી રહ્યો છે.

બાર બાર કલાક મજુરી  કર્યા પછી જે આવક થાય છે એમાથી જ તો આપણી ફી ભરાય છે.

આપણા ફેશનેબલ કપડાની ચમકમા  પિતાના  મહેનતના પરશેવાની સુગંધ ભળેલી હોય છે.

એક આદર્શ વિધાર્થીએ પોતાના લક્ષને હાંસીલ કરવા માટે  એક જબરજ્સ્ત મહત્વકાંક્ષાની તકતી દીમાગમાં કંદારવી પડશે .

જયાથી મળે ત્યાથી જ્ઞાનની ગંગાનુ આચમન કરવુ પડશે.

આજ ના આ ઇન્ટરનેટ યુગમા પણ વાંચન  પ્રત્યેની તીવ્ર ભુખ ઉઘડવીજ જોઇએ

એક આદર્શ વિધાર્થીએ  પોતાના શિક્ષક ને સંપૂણ  સમર્પિત થવુ પડશે.

હમેશા નવુ જ્ઞાન મેળવવાની વિધાર્થીએ  જીજ્ઞાશા જ શિક્ષક ને પોતાનો જ્ઞાન રૂપી ખજાનો લુટાવવાની  ફરજ પાડશે.

જેમ  દ્રોણગુરૂએ વિધાધનનો ચરુ અર્જુન પર ન્યોછાવર કરી દિધો હતો આજના વિધાર્થીએ સંધર્ષની ભઠ્ઠીમાં તપવુ પડશે  અનુભવની એરણ પર ટીપાવુ પડશે.

ત્યારે જ સફળતાની ચાવી તેના હાથમા ચમકતી હશે.

હા…. શરુઆત કદાચ જરા કઠીન હોય શકે   પરંતુ અશક્ય તો બીલકુલ  છે જ નહી

6/9/2012…

Leave a comment


6/9/2012Image

RMS

Leave a comment


નારી માગે ન્યાય

3 ટિપ્પણીઓ


આજ ના આ ઇન્ટરનેટ યુગમાં માનવી  ભલે ચંદ્ર કે મંગળ ઉપર વસવાટ કરવાની 

 કોશિસ કરી રહ્યો હોય  પરંતુ રૂઢીચુસ્ત કુરીવાજો અંધશ્રધાઓ અને  ઓવર ધાર્મિકતાની દ્રષ્ટિ  જોઇએ તો હજુ પણ આપણે ૧૮મી સદીમાં જીવી રહ્યા હોય એવુ લાગે છે.

એમાં પણ સ્ત્રીઓના જીવનમાં તો અંધશ્રધાના મુળ એટલા  બધા ઊંડે ઉતરી ગયા છે. કે તેના પ્રશ્નોના ઉકેલ શોધવા ખુબજ મુશ્કેલ છે. ઘણા શાસ્ત્રોમાં નારીને નર્ક ની ખાણ કહી ખુબજ નિંદા કરવામા આવી છે.  

પરંતૂ રામાયણ માંથી સીતાજીના અને મહાભારત માંથી દ્રોપદીના પાત્રોને

બાદકરવામાં આવે તો આ ગ્રંથો માત્ર પ્રાણ વિનાના ખોળીયા જેવા થઈ જશે. 

એમા કોઈ શંકાને સ્થાન નથી ખાસ 

કરીને મનુસ્મુર્તિ જેવા ગ્રંથોએ સ્ત્રીઓના જીવનમાં ખુબજ વિડંબનાઓ પેદા કરી છે. 

પરંતુ ખરેખર તો નારીના જીવન ને બરબાદ કરવામાં મહત્વનો ભાગ તો એક નારી એજ ભજવ્યો છે.

  પછી એ માતા,સાસુ,બહેન,ભાભી,નણંદ,પુત્રી,સખી કે પડોશણ કોઈ પણ હોઈ શકે.એક સ્ત્રી જ બીજી સ્ત્રીને સમાજવા માં ઘણી ભુલ કરી રહી છે.

નારીનુ જીવન બે- અથવા ત્રણ ભાગમાં વહેચાયેલુ હોય છે.

પ્રથમ તબક્કો બાળપણ થી યુવાની સુધી  પિયરીયામાં માતા-પિતા,ભાઈ,બહેન, ભાભી સાથે

બીજો તબક્કો લગ્ન પછી સાસરીયામાં સાસુ-સસરા,જેઠ-જેઠાણી,દિયર-દેરાણી,નણંદ અને પતિ {પરમેશ્વર}  આ બધા ની સાથે એક નવા જ જીવનની શરુઆત કરવી પડતી હોય છે.

 અને ત્રીજો તબક્કો જે  ઘણી બધી ભાગ્યશાળી નારીઓના જીવનમાં નથી આવતો એ છે.  પોતાના વૈધવ્યનો પોતાના પતિ પહેલા જે સ્ત્રી મ્રુત્યુ પામે છે. તેના માટે તો જીવન ખરેખર ધન્ય બની જાય છે.  આમ તો  દરેક સ્ત્રીની અંતિમ ઈચ્છા એજ હોય છે. કે પોતાના પતિ ની હયાતી માંજ આ દુનિયા માંથી વિદાય લે.

પરંતુ કેટલીય સ્ત્રીઓના જીવન નો ત્રીજો તબક્કો શરુ થાય છે. એના વૈધવ્ય ની સાથે.

જે સ્ત્રી વિધવા થાય છે. એની જીન્દગીની એક એક  ઘડી મહેણા- ટૉણા અને નિષ્ઠુર સમાજના કુરીવાજો  રૂપી ઠોકરો થી ગુજરતી હોય છે.  કોઈ ના પાણી ભરી કેટલાય ઘરના કામ કરી વિધવા માતા પોતાના એકના એક દિકરાને  ઉછેરતી હોય છે. અને ૨૦  વર્ષ પછી જયારે  પુત્રના લગ્ન સમયે એ વિધવા માતાને ઘરના, એક ખુણા મા  બેસી માત્રદ્રષ્ટા થઈ આ બધુ જોયા કરવાનુ   કારણ…..  એ તો વિધવા છે. અને વિધવા થી તો કોઈ સારૂ કાર્ય થાય જ નહી અરે લગ્ન ની ચીજ વસ્તુઓને તો હાથ પણ ન અડાડાય 

હા..કોઈ કજીયાખોર, કૂસંસ્કારી કે ચારિત્રહીન સ્ત્રીથી આ બધૂ થઈ શકે તેના માટે  સમાજ ને કોઈ વાંધો નથી

વિધવા તો સામે મળે તો પણ અપશૂકન થાય  આપણે વિધવા માટે  ગં.સ્વ એટલેકે ગંગા સ્વરૂપ એવો શબ્દ લખી છીએ  ગંગા જેવુ પવિત્ર સ્વરૂપ અને પાછા અપશૂકાન કેવૂ લોકોએ ગોઠવી દીધૂ છે. એજ સમજાતુ નથી 

ભલે તમે એને બીજા બધા કામમાં અડ્ધુત કરો પરંતુ પોતાના દિકરા ના લગ્નમાં તો સાથે રાખો જ એ વિધવા થઈ છે. એમા એનો શૂં અપરાધ… ?

કુદરતે  તો માત્ર તેનો પતિ છીનવી લીધો છે. પરંતુ  આપણા કૂર સમાજે તો એ અભગણી પાસે કશૂંજ રહેવા દીધૂ નથી એની સેથીનુ  સિંદૂર, લલાટનો ચાંદલો, આંખનુ કાજલ , નાકની નથડી, ગળાનુ મંગળ સુત્ર, હાથની ચુડલી, પગના ઝાંઝર  અરે એથી વધારે કહુ તો હોઠની હસી,હદયની

લાગણીઓ,અંતરના અબળખા ,ચહેરાનુ નૂર  

જેમ જંગલમાં કોઈ પાંદડા ડાળી ઓ વિનાનુ  સુકુ વૂક્ષ  ઉભૂ હોય.  

આપણે આવી વિધવાઓના વન તો ઉભા કરી શકીએ પરંતુ એના પ્રશ્રનો ની થોડી ગૂંચ ઉકેલી એને ન્યાય  નથી આપી શકતા   હા.. એટલુ જરૂર કહીએ કે બિચારી પૂર્વના  કર્મ ભોગવી રહી છે. 

આ બધૂ લુટ્યા પછી પણ ડગલે ને પગલે પવિત્રતા તો પુરવાર કરવાની જ

ક્યારેય એવુ બન્યુ છે. કે કોઈ પુરૂષે પોતાની પવિત્રતાના પુરાવા આપવા પડયા હોય

      (અને જો આપવા પડે તો શુ થાય જરા વિચાર જો )

અગ્ની પરીક્ષા તો સીતાની જ લેવાતી હોય છે. 

વસ્ત્ર હરણ તો દ્રોપદીના જ થતા હોય છે.

નારી શકિત એ હવે જાગવા નો સમય આવી ગયો છે. ક્યા સુધી આમ મુંગા મોઢે અત્યાચારો સહન કરતા રહેશો. ઉઠો જાગો અને રૂઢી ચુસ્ત સમાજે તમારા ઉપર લાદી દીધેલ વ્યર્થ બંધનો  ત્યાગો  

આતો વિધવા નો માત્ર એક જ પ્રશ્ર ….. આવા તો અનેક પ્રશ્રનો નારીના જીવન સાથૅ જબરજસ્તી થી જડી દેવામા આવ્યા છે.

હવે સવાલ  એ છે. કે આ બધા પ્રશ્ર્નો આપણી સંસ્કુતિ  સમજી

હ્જુ ફુલવા ફાલવા દેવા છે……?  

સમાજના નવ યુવકો  અને પુરો સમાજ શાંતિ થી વિચારે  અને યથા યોગ્ય સુધારા કરે એવી નમ્ર આજીજી સાથે …. આભાર 

                                                                                    (રમેશ સરવૈયા) 

 

 

 

 

 

 

 

Older Entries